Glorioza

Roślina trująca, z rodziny zimowitowatych, zamieszkująca tropikalne tereny Afryki i Azji. Ta egzotyczna roślina jest narodowym kwiatem Zimbabwe. W naszym klimacie nadaje się tylko i wyłącznie do uprawy domowej/w szklarni.

Glorioza wymaga stanowiska ciepłego, osłoniętego, słonecznego ze światłem rozproszonym. Gleby lekko kwaśnej, przepuszczalnej, próchniczej, zasobnej w składniki pokarmowe oraz umiarkowanie wilgotnej. Jeśli nie zapewnimy jej odpowiedniej temperatury i oświetlenia roślina nie zakwitnie. Podłoże powinno mieć temperaturę 17 - 20°C, a powietrze od 18°C do 30°C.

Ziemią możemy wzbogacić nawozem wieloskładnikowym, wolnodziałającym lub regularnie podlewać nawozem płynnym. Pamiętajmy również o zraszaniu rośliny. Po przekwitnięciu stopniowo ograniczamy podlewanie. Bulwy pozostawmy w ziemi aż do momentu, w którym zaczną zasychać liście. Bulwy matczyne usuwamy, a przybyszowe delikatnie oddzielamy i pozostawiamy do przeschnięcia. Po kilku dniach bulwy oczyszczamy i przełamujemy w przewężeniu. Miejsce przełamania zasypujemy sproszkowanym węglem drzewnym. Bulwy umieszczamy w dość ciepłym i wilgotnym miejscu. W celu zapobiegnięcia ich wyschnięciu możemy umieścić je w wiórach. Po 4 zimowych miesiącach bulwy nadają się do posadzenia.

Gloriozę możemy rozmnażać poprzez wysiew nasion, które należy przez dobę namoczyć w ciepłej wodzie. Nasiona kiełkują po kilku tygodniach, a otrzymane rośliny nie dziedziczą cech matczynych.

Wahania temperatury i wilgotności powietrza oraz nie usuwane zamierające liście mogą być przyczyną rozwoju chorób grzybowych np. fuzaryjnej zgnilizny cebul. Glorioza bywa też atakowana przez wirusa pierścieniowej plamistości gloriozy oraz wirusa smugowatej mozaiki gloriozy. Infekcja objawia się plamami na liściach, ciemnoczerwonymi smugami na kwiatach oraz ich deformacjami, a nawet hamowaniem wzrostu rośliny. Chore rośliny najlepiej spalić.